Verslag 121 Outback naar Charters Town

Print dit verslag

Devil Marbles: opgestapelen ronde rotsen
De Devil Marbles
Dinsdag 16 juli vervolgen we onze lange rit door de Outback. Om half tien verlaten we Alice Springs nadat we vers brood hebben gekocht. In de Nother Territory gelden geen snelheid beperkingen. Met een lekker gangetje van 130 - 140 kilometer per uur schiet het goed op. We passeren weer enkele erg lange roadtrains. Langs de weg zijn ze bezig met het aanleggen van de treinrails die Alice Springs gaat verbinden met Darwin.

We stoppen natuurlijk bij de Devil Marbles. Dit is wederom een heilige Arboriginols plaats bestaande uit gigantische rotsformaties die op zeer interessante wijze in het landschap staan. De natuur heeft eeuwenlang gewerkt om de rotsen in de huidige vorm te krijgen. De grote ronde keien lijken wel door mensenhanden op elkaar gestapeld. Volgens de arboriginals legende wonen hier mensen die je in je macht kunnen nemen.

Het aboriginal verhaal vertelt dat er geesten in de grotten onder de Marbles wonen die je meelokken zodat niemand je ooit nog terug ziet. Het wetenschappelijke verhaal beweert dat het resten zijn van een vulkaanuitbarsting die door erosie die ronde vorm gekregen hebben. Samenvattend: een ideale fotostop!

Leo tilt een grote rots op
Leo tilt een grote rots op
Camp ground Devil Marbles
Camp ground Devil Marbles
Zoals al eerder gemeld kunnen we circa 350 kilometer op een tank rijden. Van Alice Springs naar het eerst volgende plaatsje Tennant Creek is het ruim 510 kilometer. Op een gegeven ogenblik zien we een bordje waarop staat dat de volgende benzinestation maar 80 kilometers verwijderd is en de eerstnavolgende op ruim 180 km ligt. De benzine meter geeft een halve volle tank aan. Het tankstation dat op 80 kilometer afstand ligt halen we makkelijk. Zonder zorgen rijden we verder. Als we echter na 80 kilometer het terrein van het pompstation oprijden zien we overal bordjes hangen NO GAZ, NO GAZ. Dat is slikken want het volgende station halen we waarschijnlijk niet. Stranden we in de woestijn? We hebben geen keus en moeten wel doorrijden. We proberen heel zuinig te rijden (gemiddelde snelheid 90 km). Het reservelampje gaat al snel branden. Leo zegt dit nog maar niet tegen Roos. Als we al 360 km op de dagteller hebben afgelegd verwacht Leo elk moment stil te vallen. Daar in de verte zien we een bord......volgende benzinestation nog 20 km !!! Dit worden de spannendste 20 kilometers van de reis door Australie. De auto begint na enkele kilometers al te stoten en de schokken. Op de allerlaatste druppel halen we de benzinepomp (net als in Nieuw-Zeeland).
Het is nog vroeg in de middag. Rosalie wil niet meer verder rijden. Het is namelijk niet zeker of we voor het donker nog het volgende dorpje kunnen bereiken. In het donker is rijden is hier geen optie. Als het donker wordt komen de kangaroos tot leven en beginnen met grote sprongen rond te springen. We hebben bij het verhuurbedrijf en in enkele kranten de gevolgen kunnen zien wanneer je een kangaroo aanrijdt. We overnachten in Tennant Creek, een troosteloos dorpje midden in de Outback. Leo gaat nog even het dorp in om te internetten. De meeste winkels zijn gesloten. Ook hier hangen en liggen er weer veel aboriginals op straat. In deze omgeving hebben de Arboriginals diverse stukken land weer in eigen beheer gekregen van de Australische regering. De regering weet wel wat ze teruggeven aan de Aboriginals, wat een droge bende! Op de camping hangt een aanplakbiljet van een thuiskapster. Voor 10$ komt ze je haar knippen. Leo belt de vrouw en binnen het uur komt de dame naar de camping en wordt zijn haar geknipt.

De volgende dag hebben we weer een lange tocht voor de boeg over de lange rechte weg dwars door de outback. Net boven Tennent Creek is het enige kruispunt in de wijde omgeving. Wij slaan rechtsaf (weg 66) naar het noord-oosten. De doorgaande highway leidt naar Darwin. Deze weg is een stuk smaller dan de highway. Ook hier weer vele roadtrains. Als we een roadtrain in de tegenovergestelde richting zien aankomen gaan we zoveel mogelijk in de berm rijden en indien mogelijk zelfs stil staan. Achter de grote vrachtwagen regent het namelijk stenen. We worden enkel malen door een voltreffer getroffen op onze voorruit en bovenopbouw. Het resultaat een deuk(je) in de opbouw en een extra ster in de voorruit. Gelukkig hebben we ons eigen risico dit keer wel afgekocht.

 

Bij elke benzinepomp die we tegenkomen (en dat zijn er niet zo heel veel) gooien we telkens onze tank vol (1,17 $). Nu blijkt dat wanneer we gisteren waren doorgereden we bij Barkley Home Stead Roadhouse kunnen overnachten. Het landschap wijzigt in uitgestrekte zandvlaktes in velden met goudgeel gras. Hier wordt er veel vee gehouden. We maken nog enkele fotostops . Op een cattle-station maken we enkele foto's van de honderden "Indiase uitziende" koeien.

Om half twaalf passeren we de staatgrens en rijden we Queensland binnen. Hier geldt weer een maximum snelheid van 100/110 km per uur. Het landschap wordt heuvelachtig. Hierdoor is het zicht op eventuele tegenliggers (roadtrain) niet meer optimaal. Ook de weg wordt slechter met erg veel kuilen.

 

Onderweg stoppen we diverse malen bij de metershoge termietenheuvels.

Om 15:30 uur komen we aan in Mount Isa. Een redelijke grote plaats waar de benzine erg goedkoop is (0,79 $ in de outback $ 1,17). We besluiten nog 119 km door te rijden naar Cloncurry. Dit is de geboorte plaats van John Flyn. Hij was de oprichter van de Royal Flying doctors. De Royal Flying Doctors Service is wereldwijd bekend en een icoon van Australie. Al is het alleen al vanwege de immens succesvolle televisieserie 'The Flying Doctors' die in meer dan 50 landen werd uitgezonden. Dit unieke onderdeel van de Australische gezondheidszorg is speciaal in het leven geroepen voor de mensen in de outback die moeilijk gebruik kunnen maken van de reguliere gezondheidszorg. De Royal Flying Doctors Service zorgt voor medische bijstand met een vloot van circa 40 vliegtuigen. De dokters staan in contact met hun patiënten via de radio. Tegenwoordig zijn er twaalf bases actief in de outback en zij helpen jaarlijks meer dan 100.000 patiënten, vaak Aboriginals in afgelegen gebieden. Onschuldige aandoeningen worden via de radio verholpen. De patiënten hebben een kaart met het menselijk lichaam erop. Op deze kaart staan nummers om de dokter via de telefoon of radio aan te kunnen geven waar de pijn of kwaal zit. Ook hebben de patiënten een standaard EHBO-kist in huis. Op alle medicijnen die daarin zitten staan nummers zodat de arts precies kan vertellen welke medicijnen ingenomen moeten worden (informatie van www.australie.nl).

De heuvels worden hoger. Langs de kant van de weg worden er verschillende snelheidcontroles gehouden met laserkanonnen. Net buiten het dorp vinden we een grote camping. Het is goed te merken dat we het noorden van Australie bereiken. De temperaturen lopen namelijk op tot een zeer aangename hoogte. De kachel hoeft vanavond en vannacht niet meer aan. In totaal hebben we vandaag 788 km afgelegd.

Kleurrijke zonsondergang

Op donderdag 18 juli vervolgen we onze weg in de richting van de bewoonde wereld. Over deze dag is niet zoveel te melden. Wel zien we steeds meer kangaroos midden op de weg zitten. Langs de kant van de weg zitten grote grijze vogels (we weten niet hoe ze heten). Parallel aan de weg loopt de treinrails. Regelmatig zien we lange treinen rijden die bedoeld zijn voor het vervoer van de cattles (koeien). In de omgeving van Richmond/Hughenden is in 1963 een dinosaurussenfossiel gevonden van 7 x 3,5 m groot. Ongeveer 120 km voor Townsville stoppen we in Charters Town.

Op de camping zien we mooiste zonsondergang sinds tijden. De lucht is fel rood verlicht. Dit is echt genieten. 's Avonds wordt er op de camping een BBQ gehouden waar een man Bushtalk en gedichten voor draagt. We werken op ons notebook de site bij en branden de nieuwste digitale foto's op enkele cd's om deze morgen naar Nederland te verzenden.

Fotoserie 132
Nieuwe fotoserie
Achter de schermen
Volgende verslag