Bhaktapur
We vervolgen onze reis van Kirtipur naar de oude koningstad Bhaktapur. Bhaktapur bevindt zich 15 kilometer ten oosten van Kathmandu. Een door West-Duitsland gesponsord project zorgde ervoor dat in 1970 vele gebouwen gerestaureerd werden en dat vuile, nauwe straten met zware stenen werden bestraat. De stad is hierdoor schoner en aantrekkelijker geworden zonder dat de typische Middeleeuwse sfeer verdwenen is. De stad is één groot openluchtmuseum, zeker ook omdat grote delen van de stad niet toegankelijk zijn voor gemotoriseerd verkeer. Er is een overvloed aan middeleeuwse gebouwen met bijzonder fraai houtsnijwerk. Voor ons dus absoluut de moeite waard om nogmaals een bezoek te brengen aan deze stad.

Ambassade van India

We hebben het plan vanuit Nepal door te reizen India. Omdat we niet exact wisten wanneer we India zouden binnenkomen en een visum maar beperkt geldig is, hebben wij het visum niet in Nederland geregeld. Bij de Indiase ambassade in Kathmandu moet het ook mogelijk zijn om een visum aan te vragen. Wij kwamen op donderdagmiddag aan in Kathmandu tijdens het Dasain-festival. Op vrijdag was de ambassade dan ook gesloten.
Op maandagochtend om 9.00 uur vertrekken wij vol goede moed naar de ambassade, niet wetend welke bureaucratie we nog zouden tegen komen. Bij aankomst bij de ambassade staat er al een lange rij voor de ingang. Exact om 9.30 uur mogen de eerste mensen naar binnen en vervolgens mag er elke 10 minuten een nieuwe groep naar binnen.
Als we de poort zijn gepasseerd, moeten we onze persoonlijke gegevens in een groot boek schrijven en door een metaaldetector lopen. Na (de slordige) controle van onze rugzakken, mogen we doorlopen naar het volgende gebouw. Daar blijkt dat er zich reeds twee rijen hebben gevormd, één voor loket A en één voor loket B. Omdat we niet weten in welke rij we moeten staan, sluiten we ons aan bij de kortste voor loket A. Helaas weet niemand de procedure. Als we eindelijk aan de beurt zijn, blijkt (uiteraard) dat we in de verkeerde rij staan. De rij voor loket B is inmiddels al weer een stuk langer geworden.
We sluiten dus maar weer achteraan aan. Het lijkt ons nu verstandig dat we eerst even uitzoeken hoe de aanvraagprocedure precies in zijn werk gaat. Leo gaat dus op onderzoek uit en Roos verdedigt onze plek in de rij voor loket B. Het blijkt dat er voor het aanvragen van een visum eerst een telex naar de Indiase ambassade in Nederland wordt gestuurd. Hiervoor moet je een formuliertje invullen. Achter in het gebouw blijkt een man in een kantoortje (staat nergens aangegeven) de telexformulieren uit te delen. Als we eindelijk twee formulieren hebben bemachtigd, dient het volgende probleem zich aan: het formulier moet met zwarte inkt worden ingevuld. Uiteraard hebben we alleen een blauwe bij ons. Gelukkig kunnen we een pen lenen van een Israëlische vrouw die voor ons in de rij staat.
Na het invullen van de formulieren blijkt dat elk formulier in tweevoud ingevuld moet worden. Leo haalt maar weer twee formulieren en we lenen weer de pen. Ondertussen schuift de rij langzaam op en zijn we bijna aan de beurt. We geven onze formulieren en onze paspoorten aan de Indiase ambtenaar. Gelukkig zijn ze correct ingevuld. We betalen 300 rupees en krijgen twee visumaanvraagformulieren die we moeten invullen en een bonnetje waarop staat dat we over vier dagen (vrijdag) terug moeten komen. Voor de zekerheid nog maar even naar de procedure gevraagd zodat we vrijdag niet voor verrassingen komen te staan. De ambtenaar vertelt ons dat vrijdag onze namen - als de aanvraag in Nederland is goedgekeurd - op een lijst komen te staan. We moeten dan bij loket B de telex bevestigen. Vervolgens moeten we voor loket A in de rij gaan staan om daar de ontvangen telexbevestiging, het visumaanvraagformulier en ons paspoort in te leveren. We moeten dan ook de 3.100 rupees per visum betalen.

Op vrijdagochtend staan we weer om 9.00 uur voor de poort van de ambassade. We schrijven onze namen weer in het boek en lopen vervolgens naar de ons bekende loketten. We pakken het nu slimmer aan: Leo gaat alvast voor loket B in de rij staan terwijl Roos gaat kijken of onze namen op de lijst staan. Gelukkig is dit het geval. Terwijl de rij voor loket B lekker opschiet, gaat Roos alvast in de rij voor loket A staan. Leo ontvangt de telexbevestiging en geeft deze snel door aan Roos die bijna aan de beurt is. We leveren de telexformulieren, de ingevulde visumaanvraagformulieren (met een pasfoto), onze paspoorten en 6.200 rupees in. Zouden we eindelijk het visum ontvangen? Nee nog niet. We kunnen vanmiddag tussen 16.30 uur en 17.15 uur terugkomen om onze paspoorten met visa op te halen.
's Middags sluiten we aan in de rij voor loket B. Gelukkig gaat het vrij snel en krijgen we eindelijk onze visa voor India !

Vliegtickets kopen

In Kathmandu zijn veel toeristenbureautjes gevestigd waar je bus- en vliegtickets kunt kopen en volledige arrangementen kan boeken. We bezoeken enkele bureautjes en al snel blijkt dat ze allemaal dezelfde prijzen hanteren.
Wij willen graag voor enkele dagen naar Royal Chitwan National Park. Elk bureautje biedt een All-inclusive arrangement aan voor US$60 per persoon. Het pakket bestaat uit de busreizen Kathmandu - Royal Chitwan National Park en Royal Chitwan National Park - Pokhara met en toeristenbus, het entreegeld voor het park, twee overnachtingen in een lodge net buiten het park, eten op basis van vol pension, een olifantentocht door de jungle, een kanotocht, een wandeltocht in de jungle en birdwatching. We vinden het aardig aan de prijs, maar nergens kunnen we het arrangement goedkoper krijgen. We besluiten uiteindelijk toch maar een arrangement te boeken. Gisteravond zijn we met een collega van Roos en haar man uit eten geweest. Zij waren enkele dagen geleden in Chitwan en sliepen in Wildlife Camp. Ze waren daar erg tevreden over en we proberen daar dus heen te gaan.
In het reisbureau Soho (Young travel) worden we hartelijk welkom geheten door de man achter het bureautje. We besluiten bij hem te boeken. Als hij de formulieren moet invullen, blijkt de man bijna blind te zijn. Hij leest de papieren door de papieren tegen zijn neus te houden. Als we tussen neus en lippen door naar de prijs van een vliegticket Kathmandu - Bangalore (Zuid-India) vragen, blijkt hij deze te verkopen voor US$215. Dat is vreemd. Bij alle reisbureaus werden deze tickets namelijk voor US$268 aangeboden (de prijs die de luchtvaartmaatschappij berekent). Nu is het wel zo dat er twee prijzen gehanteerd worden, één voor mensen jonger dan 30 jaar en één voor mensen ouder dan 30 jaar. Waarschijnlijk schat hij ons jonger dan 30 jaar en het blijkt wel dat hij zo goed als blind is.
In ieder geval laten we deze kans niet voorbijgaan. We besluiten direct twee tickets te kopen en deze met onze creditcard te betalen. We krijgen het nog voor elkaar dat we geen provisie hoeven te betalen. De vliegtickets worden telefonisch besteld en binnen enkele minuten bij het bureau afgeleverd zonder dat men naar onze leeftijd vraagt. Dat scheelt per ticket toch US$53! Jippiiieeee.