Peru: Zuid-Amerika reis (2008)
Woensdag 29 oktober 2008 - Naar de Machu Picchu
Tijdens het ontbijt helpen de dames mij nog even herinneren aan mijn voetbal kwaliteiten. Dat hebben ze snel gehoord. Het lijkt het Delta wel :-) Het feestgedruis gaat de volgende ochtend gewoon door. Om 7.15 uur staan er al mannen en vrouwen op het plein de zelfgebrouwde biervarianten te drinken.
Later op de ochtend zijn er parades en ceremoniële toespraken. Het hele dorpscentrum staat vol met kleurrijk uitgedoste indianen. In een winkel staat een klein meisje zich met een grote glimlach te bewonderen in de spiegel. Snel een foto genomen. Op het plein hebben een paar vrouwen een vuurtje gemaakt en bakken hierop hun vissen voor de verkoop. Veel indianen lopen op open sandalen en ze hebben zo te zien geen water. Het vuil is dik aangekoekt en zelfs kleine meisjes hebben zo te zien al jaren hun voeten niet gewassen.

Rond het middaguur vertrekken we met een luxe trein naar Aguas Calientes. De trein heeft luxe stoelen en dakramen. In ruim 1,5 uur rijdt de trein naar Aguas Calientes aan de voet van de Machu Picchu. Na het inchecken in het hotel is het even tijd voor een dutje. Wat is dat reizen toch vermoeiend. Ook 's avonds wordt het niet laat want morgen wordt het een lange en hele intensieve dag op één van de 8 wereldwonderen, de Machu Picchu.
De Machu Picchu is een indrukwekkende Incaruïne,gebouwd op de toppen van een berg aan het eind van een lang dal. De locale Quechuaboeren uit de omgeving kennen de ruïnes al vele eeuwen ondanks dat ze overwoekerd waren door de jungle. De Machu Picchu is pas herontdekt op 24 juli 1911 toen een 11-jarig jongentje de Amerikaan Hiram Bingham de zichtbare overblijfselen liet zien. Vanaf 1912 tot aan 1915 heeft Bingham gewerkt om de meeste begroeiing te verwijderen waarna de indrukwekkende Incastad weer zichtbaar was. In de afgelopen jaren is erg veel onderzoek gedaan en zijn er veel restauraties geweest. Er zijn echter nog veel vragen en met name de vraag waarom de stad plotseling werd verlaten door de Inca's is nog niet beantwoord.

Donderdag 30 oktober 2008 - Machu Picchu
Om 4.30 uur (in de morgen) start het ontbijt. Om 5.10 uur willen we naar de plaats waar de bussen vertrekken, want om 5.30 uur gaan de eerste bus rijden. De meeste van de groep willen namelijk bij de Machu Picchu ook de Wayapincchu berg gaan beklimmen. Deze steile berg is dagelijks maar toegankelijk voor 400 mensen, verdeeld in diverse groepen. Iedereen wil dus de Machu Picchu betreden als deze om 6 uur opengaat. Om 5.15 uur zijn we niet de eersten, maar het ziet er naar uit dat we wel bij de eerste honderd bezoekers behoren. De bus brengt de mensen via een zigzagweg naar de entree van de Machu Picchu. Na binnenkomst loopt bijna iedereen gelijk door naar de andere zijde van de site. Hier worden om 7 uur de kaartjes voor de beklimming verdeeld. Als we staan te wachten komt de mist opzetten en begint het te regenen. Het zal toch niet waar zijn?! Heel de reis goed weer, behalve als we een Incaruïne bezoeken.
   

 

Om 7 uur krijgen we onze kaartjes en schuilen we nog een kwartiertje voor de regen. Mark (de Schot die al lang op reis is) en ik besluiten de groepstour over te slaan (we zijn hier allebei al een keer geweest) en beginnen aan de wandeling naar de Sungate. Dit is de bekende plaats waar alle wandelaars die de Machu Picchu-trail van 4 dagen hebben gelopen, 's morgens vroeg naar de zonsopkomst kijken. Bij helder weer is dit hun beloning voor de dagen afzien tijdens de trekking.
  In de mist en regen komen wij veel van deze trekkers tegen. Wij wandelen omhoog terwijl zij bezig zijn aan de laatste honderden meters van hun trekking. Na circa 45 minuten klimmen komen we bij de Sungate aan en zien we niets, behalve bewolking. Na een kwartiertje wachten houdt het opeens op met regenen, breekt de bewolking openen en zien we delen van de Machu Picchu. GE - WEL - DIG. Dit is nog beter dan dat Machu Picchu direct zichtbaar geweest zou zijn.

We genieten van het uitzicht en spreken een aantal mensen die de trail hebben gelopen.
Na een half uurtje is het tijd om terug te gaan. We moeten namelijk om 10.00 uur beginnen aan de steile klim naar de top van de Wayapicchu. De regencape kan de rugzak in want inmiddels is alle bewolking verdwenen en schijnt de zon.
 
  Even voor 10.00 uur is de groepstour afgelopen en gaan we op weg naar het grote avontuur, de beklimming van de Wayapicchu. Deze steile berg ligt tegenover de Machu Picchu. De toegang is streng gereguleerd. De tassen worden doorzocht, er mag geen voedsel mee en je dient je in te schrijven in een groot boek. Op je toegangsbewijs wordt je nummer geschreven. Als je terugkomt (!) dien je je weer uit te schrijven. Men wil er elke dag zeker van zijn dat iedereen terugkomt.

De klim begint al direct zwaar. Het smalle en steile pad is moeilijk te beklimmen. Het zweet staat, mede door mijn zware dagrugzak, al snel op mijn rug. Door de hoogte 2.400 - 2.700 meter is het lastig ademhalen.
Volgens de borden duurt de klim ongeveer één uur. Al snel moet ik een gedeelte van de groep laten gaan. De jonge Chinese meisjes proberen mij aan te moedigen door te juichen als ik de bocht om kom. Hey Leo come on! Het is waarschijnlijk goed bedoeld, maar ik word er niet echt vrolijker van. Ik zeg dan ook dat men niet op mij hoeft te wachten en lekker door moeten klimmen. Na een kwartiertje zie ik Roberto (onze toerleider) ook omhoog komen. De klim is echt reuze zwaar. Telkens twijfel ik of ik zal doorgaan of terug zal gaan. Gelukkig komen er nog enkele groepsleden achter mij aan, waardoor ik weer de spirit krijg om door te klimmen.
Bijna bovenaan zijn de treden ongelooflijk steil. Nu begrijp ik waarom er elk jaar tientallen mensen een gedeelte naar beneden vallen. Dit kost mij 5 jaar van mijn leven (ik word nu dus nog maar 100). Bijna bovenaan moet ik me nog door een smalle grot wurmen. Wat waren die Inca's een idioten om hier te bouwen. Uitgeput kom ik boven aan. I've made it!!!!

Vanaf een paar grote gladde rotsen heb je een geweldig uitzicht op de Machu Picchu en op de dalen. ONGELOOFLIJK wat HOOG en STEIL. Op de rotsen maken we foto's van de omgeving en van elkaar. Het is echt indrukwekkend en het is de zware klim meer dan waard.

Als mijn benen niet meer trillen is het tijd voor de afdaling. Langs diverse Incaterrassen loopt een trap die zo steil is dat je er misselijk van wordt als je er vanaf moet. Mijn benen beginnen weer te trillen. Wat is dit eng (en ik ben niet gauw bang).
Gelukkig gaan de Incatrappen al snel over in een pad. Na een uurtje kreunen en puffen kom ik aan bij de entree en kan ik melden dat ik veilig ben aangekomen. Dit was eens maar nooit meer !

De rest van de middag hang ik nog wat rond in de Machu Picchu en beklim op mijn laatste krachten de andere zijde. Een groep lama's zorgt ervoor dat de foto voor de postkaart gemaakt kan worden. Een lama op de steile terrassen met op de achtergrond een overzicht van de Machu Picchu.  
Om 4 uur, 10 uur nadat we de Machu Picchu betraden, stappen we in de bus die ons naar beneden brengt naar Calientes. Snel eten en even opfrissen in het hotel want om 18.30 uur brengt de trein ons terug naar Ollantaytambo waar we vervolgens op de bus zullen stappen terug naar Cuzco. Gelukkig gaan we niet heel de rit met de trein. Het laatste gedeelte van het spoortraject gaat namelijk zigzaggend de berg af en als je het plein van Cuzco vanuit de trein ziet liggen, duurt het nog 3 kwartier voordat de trein op het station arriveert!  
 

De bus staat al klaar. De chauffeur heeft er zin in, want hij rijdt stevig door. Als het echter op een pas zo mistig wordt dat hij bijna niets meer ziet, ben ik blij dat we afgeremd worden door een auto die langzaam rijdt met zijn alarmlichten aan. Gelukkig is er op de lagere gedeeltes van de rit geen mist en komen we veilig aan in Cuzco. Wat was dit een intensieve dag...

bovenzijde pagina
fotoseries Peru
volgende verslag