Peru: van Lima naar Cuzco - Zuid-Amerika reis (2008)

Zaterdag 1 november 2008 - Van Cuzco naar Puno
Al de hele week zijn er wegblokkades op de weg van Cuzco naar Puno. Het was dan ook al de hele week de vraag of we wel naar Puno zouden kunnen reizen of dat we in Cuzco moesten blijven. Gelukkig voor ons, zijn de demonstraties enkele dagen opgeschort. Aanstaande maandag, als wij Peru hebben verlaten, zijn er in heel Peru verschillende grote demonstraties en wegblokkades gepland. Vraag me niet waartegen gedemonstreerd wordt.

Om 7 uur vertrekken we naar het busstation. Iedereen vindt het vreemd dat we met een groep van 16 mannen/vrouwen gebruik maken van het openbaar vervoer en niet gebruik maken van een gecharterde bus. Vooraf was bij niemand duidelijk of er tijdens de reis met een eigen bus of met openbaar vervoer gereisd zou worden. Het antwoord is nu duidelijk: openbaar vervoer.

Volgens Roberto gaan we vandaag de 386 kilometer lange rit door de bergen en door de Altiplanoregio met een "chickenbus" maken. Bij het busstation blijkt het echter een hele luxe bus te zijn met meer zitruimte dan de Business Class in een vliegtuig. Ook reizen er niet zo veel lokalen mee. Het voordeel van met een groep reizen is dat je niet telkens je tas in de gaten hoeft te houden en gewoon af en toe kan slapen. Het eerste anderhalf uur doe ik dit dan ook.

De bus rijdt door de bergen en passeert na enkele uren de Albra La Raya-pas op een hoogte van 4.338 meter. Een paar jaar geleden hebben we hier onze lunch genuttigd en hebben we prachtige foto's gemaakt van een klein jongetje en meisje met een lama. Het is nu een stuk toeristischer geworden; als we uitstappen staan er veel bussen en toeristenkraampjes en het is een drukte van belang. De kinderen van toen herken ik niet. Er lopen nu weer nieuwe kleine kinderen die tegen betaling op de foto willen. Op deze hoogte hoef je maar een paar stappen te zetten en je voelt het gelijk in je hoofd en aan je ademhaling. De rest van de rit voert ons over de hoogvlaktes. Om 16.00 uur, na 8 à 9 uur bussen, rijdt de bus het station van Puno binnen.


deze foto enkele jaren geleden genomen en
is opgenomen in de reisbrochure Fox-reizen (2009)
Na het inchecken in het hotel gaan we gelijk weer de stad in. Er is een grote locale markt waar van alles wordt verkocht. Vandaag worden er vooral veel bloemen en een speciaal brood verkocht. Het schijnt een speciaal feestweekend te zijn waarbij iedereen naar de begraafplaatsen trekt om overleden familie en vrienden te eren.

Om 18.00 uur zitten we eindelijk in het restaurant en vallen mijn ogen bijna dicht. Ik heb geen zin meer om de Engelse gespreken van mijn reisgenoten te vertalen en laat alle gesprekken langs me heen gaan. Na het eten direct naar bed. Morgen vertrekken we weer om 7 uur !

Peru is en blijft geweldig !!!!

Zondag 2 november 2008 - Puno (Lake Titcaca)
Vandaag alweer vroeg op. Vanuit het hotel in het centrum van Puno gaan we met limousines naar de haven; met zijn tweeën in een fietsriksja! Holletje af gaat het gemakkelijk, heuveltje op is voor de bestuurder een stukje lastiger. Puno ligt namelijk op 3.900 meter hoogte en ligt aan het hoogst bevaarbare meer ter wereld, Lake Titicaca. Het blijkt nu dat wij de enige zijn die lopen te hijgen bij een beetje lichamelijke inspanning.

We hebben met de GAP-groep een eigen boot waarmee we vandaag de hele dag op pad gaan. Eerst is er een bezoek aan de rieteilanden, waar we uitleg van de locale gids krijgen over de bevolking die op de rieteilanden leeft en hoe ze deze eilanden onderhouden. Als we de haven uitvaren, zie ik het hotel waar ik 2,5 jaar geleden hebt gelogeerd. Het tochtje van vandaag heb ik al eerder gemaakt. Ben benieuwd of er veel veranderd is.

Op het eerste eiland loopt er na de uitleg van de gids een grote reigerachtige vogel, die binnen enkele seconden het bakje waarin de demonstratievisjes rond zwemmen, leeg pikt. Voor het eiland liggen boten die gemaakt zijn van riet. We moeten nu 10 sol per persoon betalen om een stukje op deze roeiboten mee te mogen varen. Ja ja, die rietbewoners zijn ook niet gek (meer). Met 16 personen op de boot is dit snel geld verdienen. De vorige keer was dit tochtje nog gratis.
De boot vaart 2,5 uur verder naar het grotere eiland Isla Taquile. Op dit 7 km2 grote eiland leeft een gemeenschap die nog weinig zijn beïnvloed zijn door moderne technologieën. De bevolking heeft een lange traditie van weven en handwerken. Zelf de mannen breien hier. De bevolking draagt wollen hoeden/mutsen. Het model en de kleur van de muts geeft de sociale status van de man aan. Zo kan hij kenbaar maken of hij vrijgezel, danwel getrouwd is en of hij zoekende is.
Na aankomst beklimmen we het eiland, gebruiken de lunch bij een gastgezin (met zang en dans) en bezoeken we het dorpscentrum van Taquile waar veel handwerk wordt verkocht. De meisjes brengen hier gekleurde armbandjes aan de man/vrouw. De terugtocht naar Puno duurt net iets te lang met de trage boot (circa 3 uur). Het is dan ook al donker als we aankomen.

Het is al weer weken geleden dat mijn haar is geknipt. Elke dag smeer ik er meer gel in om het een beetje in model te krijgen, maar nu kan het echt niet meer langer. Mijn haar moet geknipt worden. In trek de stoute schoenen aan en besluit op zoek te gaan naar een kapper. In spreek geen woord Spaans en ben benieuwd met welk model ik terugkom. In een smal steegje in Puno zijn diverse "kapsalons" gevestigd. In elke kapsalon zitten verschillende mensen te wachten (en dat op zondagavond om 20.00 uur). Als ik de laatste kapsalon binnenstap, word ik direct geholpen. De kapper is duidelijk gay en spreek gelukkig Engels. Mijn haar wordt geknipt in het gewenste model voor 7 sol (2 US$).

Opgelucht kan ik op zoek naar een restaurant voor het diner. 's Avond stuur ik Rosalie een mailtje met als onderwerp Mijn eerste Gay-experience in Peru en als bijlage de foto's van de kapper (met paardenstaartje).

bovenzijde pagina
fotoseries Peru
volgende verslag