Paaseiland - Chili: Zuid-Amerika reis (2008)
Maandag 17 november 2008 - Duiken op Paaseiland

Het bijzondere aan het duiken op Paaseiland is dat het water kristalhelder is en dat je kan zeggen dat je op Paaseiland hebt gedoken. Voor een verwende duiker die al heeft gedoken op de Galápagos, in de Rode Zee, op het Great Barrier Reef, de Malediven en de Filippijnen voegt het niets meer toe.

Mijn eerste duik is in een grottenstelsel met de naam Le Cathedral. Met het kleine bootje van de duikschool is het maar 10-15 minuten varen naar de duikstek. Het water is behoorlijk fris en heeft dezelfde temperatuur als enige weken geleden op de Galápagos, namelijk circa 21 graden. Op de Galápagos dook ik met een 7 mm dik pak en hier met een pak van 3 mm en dat verschil voel je.

Het zicht is indrukwekkend en het water is ook onder de oppervlakte heel blauw van kleur. De rotsen zijn begroeid met harde koralen. In de grot kan je omhoog kijken naar een opening in het plafond waar het zonlicht door naar binnen schijnt.


Omdat we dicht bij de kust duiken, staat er met de golven mee een behoorlijke stroming. Om de grot in te komen is het dan ook noodzakelijk om het juiste moment af te wachten en met de golf mee naar binnen te zwemmen. Er zwemt opvallend weinig vis. Als we een paar keer de grotten hebben doorgezwommen, is het na circa 45 minuten weer tijd om naar de oppervlakte te stijgen.

's Middag ga ik voor de tweede maal duiken (alleen met de divemaster), ditmaal net buiten de haven op de duikstek Moai. Het is zicht is weer indrukwekkend en de kleur van het water is nog net zo blauw. Op deze duikstek zwemt meer vis. Ik zie gekleurde koraalknagers, trompet- en puffervissen. De divemaster schiet foto's van mij bij een Moai-beeld.

We zwemmen over het koraal en ik kan op mijn gemak foto's schieten en de puffervissen achterna zwemmen. Enkele grote vissen cirkelen om ons heen. Als de divemaster een zee-egel kapot slaat, komen de vissen op het aas af. Ik krijg ook een zee-egel in mijn hand gedrukt. Er zwemt een grote vis langs en deze hapt zo de zee-egel uit mijn hand. Het is onvoorstelbaar dat de vis, de zee-egel met zijn scherpe punten kan opeten. Ik blijf in ieder geval met twee afgebroken zee-egelpinnen in mijn hand beduusd achter...
Dinsdag 18 november 2008

Inmiddels is Ad terug naar huis en is Patricia gearriveerd op Paaseiland. Vandaag komt ook Helen aan. Beiden zijn groepsgenoten van de Peru-reis. Samen met Mark en Patricia huur ik weer een Jeep. Ditmaal nog goedkoper dan het wrak van twee dagen geleden. Ook deze Jeep heeft geen verzekering en alle schade (zelfs een lekke band) zullen we zelf moeten betalen. 's Morgens ga ik met Marc en Patricia naar een grote vulkaan die we nog niet bezocht hebben, de Rano Kao.

Van het gesteente bij de voet van de Rano Kao maakten de inwoners van Paaseiland hun messen en speerpunten. Deze steensoort is ongeveer 1 miljoen jaar oud en lijkt op glas. Het is zeldzaam in de Stille Oceaan. De steensoort is erg hard en daardoor geschikt voor het maken van messen.

Aan de rand van de vulkaan zijn steile rotsen die wel 300 meter hoog en recht naar beneden naar de zee lopen. Het grote kratermeer (circa 1,6 km groot) is mooi. Aan één zijde is de kraterwand deels ingestort.

Op de parkeerplaats zitten twee Japanse meiden op een gehuurde quadbike. Ze staan voor een afgrond en kunnen de achteruitversnelling niet vinden. Ze rijden heel langzaam voorruit en kunnen net voor de afgrond keren. Wij kijken het lachend aan.

De rongo-rongo was het schrift op Paaseiland. Het is net zoiets als de hiërogliefen in Egypte. Het is nog altijd een raadsel wat de tekens betekenen. De onderzoekers zijn lang bezig geweest om uit te zoeken wat het schrift precies betekent. Het is geen schrift met letters zoals dat van ons. Men denkt nu dat de tekens namen en dingen voorstellen en dat door de volgorde een verhaal wordt verteld. Sommige belangrijke mensen hadden vroeger ook een eigen symbool als handtekening dat ze op hun staf tekenden.

Het rongo-rongo wordt één van de minst begrepen schriften genoemd. Er zijn nog maar 21 kleitabletten met rongo-rongo maar vroeger waren er honderden. De 21 overgebleven kleitabletten zijn verspreid over verschillende musea en verzamelingen. Waarschijnlijk zijn de kleitabletten met haaientanden geschreven. Van de 21 kleitabletten hebben er 3 dezelfde tekst. De tekst is alleen net wat anders geschreven. Er is in 1868 ook een klein stukje hout met rongo-rongo gevonden.
Het rongo-rongo heeft ook een bijzondere schrijfrichting. Men schreef namelijk van links naar rechts en van onderen naar boven. Ze begonnen linksonder in de hoek. Er zijn veel tekens die op dieren lijken. Vaak zijn het vogels, maar soms ook vissen en hagedissen. Het meest voorkomende teken lijkt veel op een fregatvogel. Dit was het onderwerp van een geloof op het eiland en de vogel werd ook gebruikt voor Make-Make, de oppergod. Sommige tekens lijken op boompjes of op balkjes. Door goed naar de figuren te kijken, kan je soms bedenken wat ze zouden kunnen betekenen. Een balkje dat uit twee delen bestaat, betekent volgens onderzoekers breken. Een ander figuurtje dat uit twee delen bestaat betekent doorsnijden. Het teken dat zon moet zijn, lijkt op een kindertekening van een zon.
Petrogliefen zijn schildering op rotsblokken en rotswanden. Ze zijn overal op aarde te vinden en dus ook op Paaseiland. Op Paaseiland vind je ze waar lava heeft gestroomd, bij gladde rotsblokken of in grotten. Er zijn nu ongeveer 4300 Petrogliefen geregistreerd op Paaseiland. Dat is 85% van alle Petrogliefen. Velen daarvan laten afbeeldingen zien van dieren, vogels of vreemd uitziende vogelmensen. De meeste Petrogliefen zijn vogelmensen, een combinatie van een fregatvogel en een mens. Het motief van de zogenaamde vogelman was een godsdienstig symbool. Deze speelde een rol bij de wisseling van macht rond 1500 na Christus.

Er waren toen mensen die meededen aan het vogelman ritueel; ze moesten een ei vinden van de visdief op de kleine eilandjes Motu Nui Motu Iti en Motu Kaokao. Toen de krijgsmannen de macht overnamen, gebruikten ze dit ritueel om het eiland te beheersen. Als een vogelman een ei had gevonden, deed hij dit in een rieten mandje wat hij rond zijn nek bond en waarna hij terugzwom. Daarna werd de vogelman voor een jaar aangewezen en wees de vogelman de mensen aan die voor de regering geofferd moesten worden. Hierdoor ontstonden er steeds weer nieuwe oorlogen.

De meeste Petrogliefen van vogelmannen bevinden zich dicht bij de rand van de 300 meter hoge klippen. Omdat de Petrogliefen erg op elkaar lijken, denken onderzoekers dat ze door een groep ervaren kunstenaars gesneden zijn. Vogelmanpetrogliefen komen buiten het Orongo-gebied bijna niet voor. Andere voorstellingen van Petrogliefen die op het eiland te vinden zijn lijken erg op de figuren van het rongo-rongo schrift.

 

Als we voor de tweede stop bij het kratermeer stoppen, zien we niet alleen enkele roofvogels vliegen maar ook het vliegtuig van Ellen landen. 's

Middags rijden we terug naar het dorp om Ellen op te halen en samen met de dames ga ik op stap. Ik rij het eiland nogmaals rond, nu in omgekeerde volgorde. Ik blijf het schitterend vinden.

Morgen vlieg ik samen met Mark terug naar Santiago (Chili) om vervolgens de volgende ochtend verder te vliegen naar Buenos Aires (Argentinië), het Parijs van Zuid-Amerika.

bovenzijde pagina
fotoseries Chili
volgende verslag