Chili - Patagonië: Zuid-Amerika reis (2008)
Zaterdag 29 november 2008 - Puerto Natales

Vandaag gaan we op pad voor een lange dag wandelen naar de Franse Vallei, een tocht van ongeveer 8 uur. De dag begint fris, maar zodra de zon doorkomt is het al snel lekker warm. Het weer is perfect om te wandelen. Het is een beetje bewolkt, af en toe schijnt de zon en er is weinig wind.

De Torres lijken aan het begin van de wandeling mijlenver weg te liggen. Moeten we daar helemaal naar toe (en weer terug) wandelen? De eerste 2 uur van de hike zijn redelijk makkelijk. Het pad stijgt en daalt wat, we wandelen door bossen en langs een uitgestrekt meer. We kruizen een leuke gammele hangbrug en arriveren op Campamento Italiano. Er zijn veel campings in het park die namen van verschillende landen dragen. Deze campings danken hun namen aan de verschillende internationale expedities die hier als eerste waren.

Het laatste gedeelte is echt pittig; we beklimmen stenen en moeten bijna op handen en voeten omhoog klimmen langs de Rio del Frances. We horen regelmatig een hard geroffel en denken allemaal dat het onweer is. Cem verzekert ons dat het geen onweer is, maar dat we het verschuiven en afbreken van stukken ijs van de gletsjer horen. 's Middags, bijna op het verste punt, voel ik dat ik over mijn grenzen ga. Ik ben duizelig en behoorlijk moe, maar het verste punt haal ik wel. Ook vanaf dit uitzichtput hebben we weer een prachtig uitzicht op een immense gletsjer, maar nu van veel dichterbij. Het is geweldig, zeker met de zon erbij. Het geeft een voldaan gevoel om na al die inspanning te genieten van het uitzicht.

Een aantal mensen van de groep besluit nog een andere weg in te slaan om te proberen de onderzijde van de gletsjer te bereiken. Helaas voor hen komen ze er na een half uurtje wandelen achter dat ze de rivier niet kunnen oversteken en dus niet bij de voet van de gletsjer kunnen komen. Ik wandel alvast met een aantal groepsgenoten terug naar de Italiaanse camping.

Op weg naar de camping wandelt er een Nederlands stel voorbij die met volle bepakking op pad zijn. Zo te zien doen zij een meerdaagse trekking en overnachten zij op de campings. Op de weg terug begint het te regenen en wordt het behoorlijk fris. Ik trek mijn regenponcho aan en besluit - ondanks de pijn in mijn voeten - stevig door te stappen. Op een gegeven moment haal ik het Nederlandse stel in en raak ik in gesprek met de jonge dame (Esther).

Ze blijkt enkele weken geleden begonnen te zijn aan een "speciale reis". Ze verwacht 9 maanden onderweg te zijn. Ze vertelt dat ze een aantal zaken moet afsluiten. Ik vraag natuurlijk niet wat dit is, maar we babbelen wat over de landen die ze gaat bezoeken. We stappen behoorlijk door. De regen en de pijn ben ik even vergeten. Als de regen meer dan een 1,5 uur aanhoudt, weet ik het zeker: hiken is alleen leuk zonder regen, wind, pijn in je voeten en als je niet dezelfde weg terug hoeft te lopen. Geef mij maar zon, zee, strand en een mooie onderwaterwereld.

Hoe dichter ik bij de campground kom, hoe sneller ik ga lopen. Ik wil deze tocht beëindigen en mijn schoenen uittrekken. Ook Steve, die al een paar dagen grieperig is, lijkt wel vleugels te hebben gekregen. Hij liep de hele dag liep achter de groep aan en iedereen maakte zich zorgen of hij het wel zou redden. Nu loopt hij nog vóór mij en is hij in geen velden of wegen te bekennen.

Als ik mij eindelijk officieel voorstel aan het Nederlandse stel, valt de mond van de vrouw open en vertelt ze me een verhaal waar ik nog steeds kippenvel van krijg. Esther was 2,5 jaar geleden ook in het park met haar toenmalige vriend/verloofde Leo. Ze deden een meerdaagse trekking en overnachtten in een tentje op een camping. Vroeg in de ochtend brak er door de harde wind een grote tak van een boom, die boven op hun tentje viel. Haar vriend was zwaargewond aan zijn hoofd en raakte in coma. Enkele andere hikers hebben uiteindelijk de tak kunnen verwijderen en ze uit hun tent gehaald. Leo is op een deur (!) vanaf de camping naar het meer vervoerd omdat er geen stretcher beschikbaar was. Met een speciaal opgeroepen boot is hij naar het ziekenhuis in Puerto Natales gebracht, waar ze niets voor hem konden doen. Daarna is hij naar een ander ziekenhuis gebracht. In totaal heeft het 18 uur geduurd voordat hij geholpen kon worden. Esther is lange tijd in Chili gebleven en heeft steun gehad van verschillende mensen. Leo heeft in Nederland lange tijd revalidatie gekregen (mede van Esther) en is helaas niet helemaal hersteld van dit bizarre ongeluk. Hij heeft ernstige geheugen problemen. Esther is nu in Chili om het vele verdriet een plaatsje te geven, de gebeurtenis te verwerken en de mensen te bedanken die voor haar klaar stonden.

Als ik op de camping arriveer, stopt het met regen. In de campingwinkel koop ik een grote reep chocolade en een 2 liter fles frisdrank. Zo, dat heb ik wel verdiend na 8 uur strompelen. Als ik enigszins ben bijgekomen, schone kleding heb aangetrokken en alle spullen zijn gepakt voor het vertrek met de boot naar een andere campground, merk ik dat ik ongelofelijk moe ben. In een opwelling vraag ik aan Steve of hij nog zin heeft in nog een dag kamperen en hiken. We kijken elkaar aan en schudden tegelijk NEE.

 

Als ik aan het Nederlandse stel vraag hoe zij, nadat de ferry heeft aangemeerd, verder reizen naar Puerto Natales, blijken zij in een gehuurde auto rond te reizen. Als ik vertel dat ik ook terug wil naar Puerto Natales, bieden ze mij spontaan een lift aan. Ik besluit het aanbod aan te nemen. Ik ga vanavond niet meer kamperen en ga morgen niet nog een dag hiken. Het klinkt heel soft, maar ik trek het na 2,5 maand met veel inspannende reisdagen en veel activiteiten niet meer. Mijn voeten doen ook zo'n zeer. Ook Steve wil stoppen en gelukkig mag ook hij mee terug rijden.
Op de 2,5 uur durende terugrit vanaf de Ferry naar Puerto Natales spreken we nogmaals open over haar verhaal (nu in het Engels zodat Steve het ook verstaat). Esther blijkt bij Amev gewerkt te hebben, maar haar contract werd niet verlengd. Alec, haar huidige partner, die momenteel de auto bestuurt, werkt ook bij Amev/Fortis. Pas 's avonds tijdens een etentje in een restaurant kom ik erachter dat Alec bij de Arbodienst van Fortis werk(te) en hij Rosalie kent. Wat is de wereld toch klein. In één week tijd kom ik in Puerto Natales bekenden tegen. En dan te bedenken dat je waarschijnlijk andere bekenden net mist tijdens je reis.

Het hostel waar de rest van de groep morgen aankomt, blijkt volgeboekt. Steve en ik vinden op enkele blokken afstand een ander hostel waar we gastvrij worden ontvangen door de Engels sprekende eigenaar.

We krijgen een prima kamer met twee grote bedden, hebben de beschikking over twee badkamers en het ontbijt en internet is inclusief. En dat voor 10.000 peso p.p. Zo, dat slaapt veel lekkerder dan op een dun matje op een oneffen grond in een veel te kleine tent.

Zondag 30 november - Puerto Natales
Aan de eind van de ochtend checken we uit en kunnen we gelijk onze kamer in in het groepshostel. Ik neem het er vandaag goed van. In de supermarkt koop ik broodjes, een blikje vis, drinken en snacks. Aan de rand van het meer zoek ik een lekker plekje in de zon en gun ik mijn voeten een paar uurtjes rust. Schoenen en sokken uit en lekker met mijn blote voeten in de lucht. Het is heel jammer dat ik de laatste hikedag mis, maar ik heb er (op dit moment) wel vrede mee. Ik mis de zware wandeling van circa zes uur die naar de het uitkijkpunt van de Torres leidt
Thank Daniel for this picture! 's Avonds komt de groep uitgelaten en vermoeid terug. Gelukkig voor hen was het een prachtige dag en heeft de hele dag de zon geschenen. De tocht naar Torres del Paine (3 rotstorens) was erg zwaar, maar zeer de moeite waard. Enkele groepsleden hebben tijdens de zware klim regelmatig aan opgeven gedacht. Cem heeft ze er echter doorheen gesleept. Ik baal nu echt dat ik deze tocht niet mee heb gemaakt, maar probeer het te relativeren door te denken dat ik de tocht niet had kunnen volbrengen en dat ik wel mooiere dingen tijdens deze trip heb gezien dan drie rotspunten ;-)
bovenzijde pagina
fotoseries Chili
volgende verslag