Argentinië: Zuid-Amerika reis (2008)
Maandag 1 december 2008 - Punta Arenas
Vandaag reizen we verder naar Punta Arenas. Als we vroeg in de middag aankomen, hebben we nog even de tijd om de stad in te gaan. Iedereen duikt de supermarkt in voor eten, drinken en snacks voor de lange busrit van morgen. Op het plein - uiteraard met kerk - geniet ik nog even van het zonnetje.

Om 16.00 uur vertrekken we met een gecharterde bus met locale gids om de pinguïns te gaan bekijken. We rijden over de pampa en zien wederom veel schapen en vogels. Bij een dood schaap zit een grote roofvogel.

Aan de kust is de entree van de plek waar een grote kolonie pinguïns leeft. Elk jaar komen ze terug om op hetzelfde nest te broeden.We wandelen over een afgezet pad en zien al snel de eerste pinguïns op het land zitten. Enkele meters verder komt er een groepje aangewaggeld. Ze lopen over het land en wandelen dwars door een klein riviertje. Net als ik een foto neem, kijkt de laatste van de rij achterom.
..

Aan de kust is een lange schutting gebouwd met kijkgaten. Zo kunnen we de groep pinguïns goed bekijken en fotograferen zonder ze de storen in hun natuurlijke leefomgeving. Marya (onze gids) loopt me behoorlijk op te jagen en te irriteren. Ik moet opschieten en bij de groep blijven van haar. Ik krijg naar mijn gevoel veel te weinig tijd om leuke foto's te nemen. Als we bij de uitgang aankomen, blijven we daar zeker een half uur staan om een Pisco te drinken en om droge cake te eten. Ggggggrrrrrrrrrrr, waarom opschieten bij de pinguïns?..

Dinsdag 2 december 2008 - Van Punt Arenas naar Ushuaia

Vandaag hebben we de langste busrit van deze reis! Totaal 11,5 uur in de bus om van Punta Arenas naar Ushuaia te komen... Het einde van de wereld is redelijk ver weg!

Vanuit Chili moeten we opnieuw de grens oversteken om terug te keren in Argentinië. Het interessante van de grensovergang (dezelfde als toen we van El Calafate naar Puerto Natales gingen) is dat de grens van Chili en Argentinië 14 kilometer uit elkaar ligt met een soort niemandsland waar alleen maar schapen lopen. Bij de grens zie ik dat de dame die voor mij zit een Nederlands paspoort heeft. In de bus raak ik dan ook met haar in gesprek. Het is leuk om weer even Nederlands te praten.

De busreis van vandaag duurt wel heel lang, mede omdat Myra ons steeds verkeerde informatie geeft. Ruim 4 uur ná het vertrek uit Punta Arenas stappen we op een veerboot voor de oversteek van de Straat van Magellan naar Cruce Ponta Delgada. We zien een paar keer zwart-witte Commerson dolfijnen zwemmen. Ze zwemmen een tijdje mee in de golven van de boot. Ze zijn klein, ongeveer 1,5 meter lang, hebben een zwarte kop en een wit lichaam en komen maar heel even boven het water om te ademen. Toch slaag ik er in om een paar foto's te nemen.

Na nog een korte stop bij een benzinepomp waar ik snel een broodje koop en een paar foto's maak van een hele oude Ford, arriveren we om 21.00 uur in Ushuaia. Het is hier nog steeds licht.

Ushuaia heeft een onverstelbaar mooie ligging, namelijk in een gebied aan het einde van de wereld; het land van de stoere gaucho's, waar Zuid-Amerika ophoudt te bestaan. Deze streek heet Tierra del Fuego, oftewel Vuurland. Toen de eerste zeereizigers vanuit Europa door het Beagle-kanaal voeren en enorme kampvuren van de Indianen zagen, gaven ze het gebied zijn huidige naam. Sinds het toerisme naar Antarctica zo'n tien jaar geleden begon, is Ushuaia uitgegroeid tot een havenstad met 60.000 inwoners. Je kunt hier trouwens ook op een cruiseschip stappen en de tocht naar Antarctica maken.

Samen met Steve ga ik het stadje verkennen en we gaan op zoek naar een restaurant. We komen terecht in een All you can eat-restaurant waar je onbeperkt kan eten van het buffet en van de BBQ. Terug in het hotel blijkt dat we vanuit het restaurant op de bovenste verdieping een wijds uitzicht hebben op het stadje, het Beagle kanaal en de besneeuwde bergen achter het hotel.
bovenzijde pagina
fotoseries Argentinië
volgende verslag