Argentinië: Zuid-Amerika reis (2008)
Vrijdag 5 december 2008 - Terug naar Buenos Aires

We vliegen vandaag terug naar Buenos Aires. Steve maakt zich al dagen zorgen over deze terugvlucht. Hij verzamelt kalmeringstabletten en zou het liefst zien dat ik hem in het vliegtuig buiten westen sla. Hij is zo bang dat hij op de luchthaven samen met Mayra een dokter bezoekt. Gelukkig voor hem (en voor ons) verloopt de vlucht (met een tussenstop in Rio Gallego) voorspoedig. We hebben geen turbulentie en we landen veilig in Buenos Aires.

Helaas gaan we weer naar hotel NOT SO SPLENDID. Het positieve is dat de wegwerk- zaamheden voor het hotel voltooid zijn tijdens onze afwezigheid. In het hotel lijkt het wel of er gerenoveerd wordt. De railing in het trappenhuis wordt vastgezet/aangebracht, een aantal verbrande lampen in de hal worden vernieuwd en de oude banken in de lobby zijn verwijderd.

   

Het is weer tropisch warm in Buenos Aires. Snel trek ik mijn korte broek en een luchtig T-shirt aan want ik moet snel op pad. Ik ga proberen om mijn kaartje voor het geannuleerde concert van Madonna van morgenavond te ruilen voor een kaartje van het extra ingelaste concert van vanavond. Justin wil proberen om ook nog een kaartje te bemachtigen.

We rennen door de drukke winkelstraat naar het bureau van Tickettec. Daar aangekomen staan er meer dan 200 mensen in de brandende zon in een lange rij voor het verkooppunt te wachten.

Ik loop de rij voorbij en probeer naar binnen te sneaken. Bewakers sturen me echter terug. Als ik ze in het Engels vraag of ik mijn kaartje kan omruilen, roepen ze er een jongen bij die Engels spreekt. Het blijkt dezelfde jongen te zijn die mij ruim 2 weken geleden heeft geholpen met het kopen van mijn kaartje. In eerste instantie geeft hij aan dat het hier niet mogelijk is om mijn kaartje te ruilen. Hiervoor moet ik naar een ander kantoor in Buenos Aires. Als ik hem vertel dat ik alleen vandaag en morgen in Buenos Aires ben en dat ik al maanden uitkijk naar het concert, krijgt hij medelijden. Hij gaat proberen om mijn kaartje te ruilen voor een ticket voor het concert van vanavond. Hij komt terug met goed nieuws: Als ik mijn creditcard waarmee ik het ticket hebt gekocht, bij mij heb, dan kan hij het kaartje ruilen. Helaas pindakaas... Mijn creditcard ligt in de kluis van het hotel (zeker 25 min wandelen). Ik bel snel Rosalie op en vraag haar of ze toevallig de securitycode die achterop de creditcard staat weet. Na 10 minuten belt ze terug... Helaas.
Het lood zakt me in mijn schoenen. Ga ik het concert nu missen waar ik zo lang naar uitgekeken heb (grrr)? Als ik vraag of ik een nieuw kaartje kan kopen voor het concert van vanavond, wijst de jongen naar de lange rij. We kijken hem lief aan en vragen of hij iets kan regelen. Hij loodst ons uiteindelijk naar binnen en we kopen allebei een nieuw veldkaartje voor het concert van vanavond in het Riverplate stadion. Ik kan het bijna niet geloven, maar ik ga vanavond met Justin naar het concert. Snel naar het hotel, een frisse douche nemen en snel nog wat eten.  

Het duurt even voordat we een lege taxi hebben gevonden. Als we bij de chauffeur onze bestemming bekend maken, komt er een meisje aangerend die ook naar het concert gaat en graag wil meerijden. Ze blijkt uit Venezuela te komen en ze is hier ook op vakantie.

Als we bij het stadion zijn aangekomen, moeten we een heel eind omlopen naar de juiste ingang. De kaartjes worden gescand en we kunnen naar binnen. In het immense, oude stadion is het nog niet zo heel druk. We wandelen het veld op waar het Nederlandse elftal in 1978 de finale van het WK heeft gespeeld. We kunnen bijna helemaal naar voren lopen en zoeken een mooi plaatsje, dicht bij het podium uit.

Na enige tijd treedt DJ Paul Oakenfold op. Met zijn opzwepende muziek weet hij al behoorlijk wat sfeer te creëren in het steeds beter gevulde stadion. Als rond de klok van 9 uur de zon ondergaat, is de sfeer al heel uitbundig. Justin verbaast zich over het gemêleerde samenstelling van het publiek (niet alleen kleine meisjes en homo's), de ontbrekende beveiliging en de manier waarop de verkopers van drank zich tussen het publiek verdringen.

Ik heb er spijt van dat ik mijn kleine fotocamera niet heb meegenomen. Aan een Argentijnse meisje vraag ik of ze een paar foto's wil mailen. In haar telefoon type ik mijn e-mail adres en ze neemt spontaan een foto van Justin en mij. Ik heb er dan ook alle vertrouwen in dat ze de foto's mailt.

De wave gaat diverse keren het stadion en rond en dan is daar het grote moment aangebroken. De opkomst van Madonna. De eerste minuten is het vooraan een heel geduw, getrek en gespring voordat iedereen een stabiel plaatsje heeft bemachtigd. Het grote voordeel voor mij bij een concert in Zuid-Amerika is dat ik met kop en schouder uitsteek boven het veel kleinere publiek. Regelmatig hangen de veel kleinere dames aan mijn schouders of springen ze op mijn rug om Madonna te zien

De show zit goed in elkaar en heeft veel mooie videoclips, animaties en lichteffecten. Ook de vele dansers en muzikanten geven een goede show. Het is alleen jammer dat Madonna ook diverse malen op een elektrische gitaar probeert te spelen. Het oude nummer Borderline wordt verkracht door haar gitaarsolo. Het mooiste moment, waar ik nog steeds kippenvel van krijg, is wanneer Madonna het nummer Don't cry for me Argentina zingt en bijna 70.000 mensen het nummer uit volle borst meezingen. En dat in het Riverplate Stadion in Buenos Aires (Argentinië). Ook het toepasselijke nummer Miles Away levert een emotioneel moment op.  

Telkens als ik Madonna op de radio hoor of op TV zie, zal ik terugdenken aan deze geweldige avond en deze indrukwekkende reis.

ps. de Madonna foto's zijn gevonden op internet

bovenzijde pagina
fotoseries Argentinië
volgende verslag